اگر بخواهيم رو راست باشيم هميشه اين مردان نيستند كه بر عليه زنان كاري مي كنند. بلكه بسياري از زنان عليه خود دست به كارهايي مي زنند كه اصلا باور كردنش براي حداقل من يكي مشكل است.

باور كنيد اين عين واقعيت است و اصلا قصد مزاح هم ندارم . و اي كاش اینگونه برخوردها در همان حد و مرز رقابت مي ماند و ما مي توانستيم به اين بسنده كنيم كه خوب رقابت سازنده نكته اساسي براي الگو قرار دادن و قدم برداشتن جاي پاي كسي است كه دوستش داريم و يا عملكردش را مي پسنديم.

اما متاسفانه زشتترين رفتارها از سوی زنانی دیده و یا شنیده می شود كه براي اثبات وجود خود راهي به جز سركوب همجنس خود نمی یابند و یا نمی خواهند انتخاب کنند. و در اين صورت حق آن حداقل آدم هاي مثبتي كه براي رشد زنان استخوان خورد مي كنند و حتي زندگي خود را به خطر مي اندازند، پایمال می شود.

احساس هاي خوب و زيباي - ديگري نيز در كنار من مي تواند حركت كند – و - آدم هاي ديگري اگرچه حتي هم جنس من اند نيز نياز به نفس كشيدن دارند – و - او هم حق استفاده دارد– و و و ..... مي تواند در وجود هر آدمي زنده شود و نهادينه گردد.

باور كنيد وجود همه ي ما زنان سرشار از نيروهاي خوب و ارزشمندی است که می تواند منشاء حركت هاي بنيادين قرار بگیرد بدون آنکه این نیروها به صرف توانايي خاصي از ديگري برتر ی داشته باشند. پس چرا ما زنان در فعاليت هاي اجتماعي خود مي بايست سد راه يكديگر بشويم و ترس از رشد و پيشرفت ديگري داشته باشيم؟ و نتوانيم كه حضور دیگری را تحمل كنيم؟ - آیا اين تنها به صرف خصوصیت زن بودن ما است؟ و آیا این تنها مشخصه یک زن است؟!!-

اگر الگويي قرار است براي ما نقش مركزيتي ايفا كند و جاي پاي آن گام برداريم حداقل آنقدر منصف باشيم و به جايگاه او و زحماتي كه او شايد سال ها پيش تر از ما كشيده است ، احترام بگذاريم چرا كه در اينصورت است كه براي خود نيز ارزشي قائل شده ايم.

اگر مادران سنت زده ي ما به دلايل گوناگون ، ناخوداگاه راه آزادي و باور واقعيت ها و افق هاي باز را به روي ما قرن ها بسته اند، ما خودآگاه و از سر خصومت و يا خودخواهي دست به حركتي و رفتاري براي سركوب كردن يكديگر نزنيم.

اگر گفتمان غالب در جامعه در حصول جايگاه واقعي زنان گفتمان سركوب است، بر عملكرد زنان عليه زنان چه نامي مي توانيم گذاشت؟دردناک ترین روی این قضیه سلب آزادی و سرکوب زنان از سوی زنان است. و اینکه چرا این خواهران غریب حضور یکدیگر را برنمی تابند؟!!!!!

چون عرصه حركت تنگ است؟

چون مجالی نیست؟

و یا باید آن را در نظریات روانکاوی جستجو کرد؟

اما این قضیه هر چه که باشد و در هر مقوله که گنجانده شود، درنظر نگرفتن نكات اخلاقي از سوي ما زنان است. كه هر انساني در ابتداي هر راهي بايد با آنها آشنا شود. و پس از آن عرصه اجتماعی را برای تغییر و یا رشد خود و دیگران انتخاب کند.

بايد بپذيريم كه اگر من هستم پس ديگري هم هست و اگر من مي خواهم ديگري هم مي خواهد و اگر من مي توانم ديگري هم ... .