اینکه نتوانی چیزی بنویسی افتضاح است و اینکه بدانی از چه بنویسی دیوانه کننده است. و خنده دار است اگر بخواهی دوباره از خاطره نویسی شروع کنی. و خنده دارتر این که از دیگران سوال کنی حالا از چه بنویسم خوب است؟!

- اصلاْ مگر موضوع خوب و بد هم داریم؟!

- نه نداریم!

-این همه موضوع تکان دهنده از رسانه ها، از در و ديوار بر سر و رويمان خراب مي شود باز هم دنبال موضوعي؟

 - مشكل كار در همين است. از كدامشان بنويسم ؟ يعني از كدام شروع كنم؟ چطور بنويسم كه به مذاق بعضي ها خوش بيايد ؟ و چطور بنويسم كه حق مطلب را ادا كرده باشم و ... خود را بر ... ندهم.؟! اينجاست كه دلم به قلم نمي رود. اينجاست كه بايد مواظب باشم به وجدان خودم خيانت نكنم. و به شعور ديگران احترام بگذارم. اينجاست كه بايد تمام ذهنم را متمركز كنم و راهي براي بيان حق گويي و آزادي بيان پيدا كنم. مگر نه اين است كه شعر رهايي است و قلمي اينچنين راستين بايد بر روي صفحه اي سفيد و مسطح بتازد چون اسب يله و چون طوفان ويرانگر و صيقل دهنده .

قلمي اينچنين بايد!

باري، به خود مي گويم هنوز آنقدر پير نشده ام كه با ملاط خاطره نويسي، رگهاي متورم دست هايم را بپوشانم.